Follow by Email

1073

۱۳۹۳ دی ۱۷, چهارشنبه · Posted in ,

دو نکته کلیدی در فضای کلی سیاست در بین ایرانیان وجود دارد که به شکل‌های مختلف در تاریخ معاصر ایران تکرار شده است: یک. همه مشغول حرف زدن هستیم و هر کسی هم حرف خودش را می‌زند اما این وسط نه «گفتگو» و «مکالمه» بین این «سخنان گوناگون و متضاد» برقرار می‌شود و نه قادر به «شنیدن» و «درکِ از یکدیگر»  و رسیدن به یک «تفاهم جمعی» هستیم! دو. همین ضعف عمیق تاریخی فرهنگی، ما را به سوی نوعی از «متافیریک سیاسی» سوق داده است تا در دوره‌های مختلف تاریخ ایران منتظر یک رخداد، یک اتفاق، ظهور یک منجی، «یک ابرقهرمان» باشیم به «امید» تغییر وضعیت، بدون این‌که حتی قادر به درک پیامدهای معکوس این ابرقهرمان‌های دنیای سیاست باشیم! پس اول این‌که به شکلی تاریخی و دامنه‌دار امکان برقراری مکالمه در ما رشد نیافته و امکان گفتگوی جمعی از ما سلب شده و دوم این‌که برای فرار از این مشکل در هر دوره‌ای به دنبال خلق ابرقهرمانی می‌گردیم که «بدون تفاهم و درک عمیق از هم»، همه ما را «کنار یکدیگر جمع و متحد» کند غافل از این‌که «ابرقهرمان‌های دنیای سیاست» چون از «اتحاد بدون گفتگو و تفاهم ما» شکل می‌گیرند این برتری کاریزماتیک را نسبت به ما دارند که با استفاده از همین نقطه ضعف جمعی، با تبدیل شدن به هیولای ترسناک‌تری بر ما مسلط شوند.

با پشتیبانی Blogger.