Follow by Email

1067

۱۳۹۳ دی ۹, سه‌شنبه · Posted in ,

این واقعیت که در فرهنگ مدنی ایران همچنان باید برای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی کوشش کرد به نوعی برمی‌گردد به واقعیت بزرگتری و آن جای خالی جنبش‌های مدنی فراگیر در تاریخ ایران است. به شکل عجیبی تمام جنبش‌ها در تاریخ ایران چه قبل از مشروطه، چه جنبش‌های جدید بعد از مشروطه که مردم، طبقات و شأن‌های اجتماعی نیز در آن حضور داشته‌اند تنها در میل به سوی قدرت و ریاست به جنبش درآمده‌اند! در حالی که قدرت و ریاست با خودش محافظه‌کاری و فساد و اقتدار به همراه دارد و بارها تاریخ معاصر ایران شاهد این واقعیت بوده است که جنبش‌هایی که به قدرت و میز و ریاست رسیده‌اند برعکس شعارهای آزادی‌خواهانه و انقلابی، محافظه‌کاری پیشه کرده‌اند و به فساد و اقتداگرایی دچار شده‌اند و در مقابل جنبش‌هایی هم که به قدرت نرسیده‌اند و شکست خورده‌اند تبدیل به اسطوره شدند! بی‌جهت نیست که وقتی توجهات به سوی بالا و رسیدن به اریکه قدرت است، در سطح جامعه می‌توان این واقعیت را لمس کرد که همچنان لایه‌های زیرین فکر و فرهنگ ایران سخت و دست‌نخورده باقی‌مانده و کمتر با انعکاس‌های فکری و فرهنگی همگانی حاصل از به جنبش درآمدن نیروهای اجتماعی روبرو هستیم.

با پشتیبانی Blogger.