Follow by Email

256

۱۳۹۱ تیر ۱۵, پنجشنبه · Posted in ,

یک سئوال؟ بارها شده توی خبرهای سایت‌های خبری داخلی درباره زنده زنده سوختن سرنشینان پژو یا مثلا تصادف خودروی سمند با یک شتر در بیابان و کشته شدن 3 سرنشین سمند و زنده موندن شتر، یا اصلا مرگ و میر بالای سرنشینان یکی از ناامن‌ترین خودروها یعنی پراید، بارها و بارها مطالبی نوشته شده، اما چرا تا امروز تغییرات قابل قبولی برای بهبود یا ارتقای امنیت هیچ یک از این خودروهای ناایمن و بس خطرناک صورت نگرفته؟ خصوصا در شرایطی که میلیون‌ها ایرانی در تعطیلات با خانواده و عزیزان راهی سفرهای کوتاه و بلند بین شهری می‌شن و بارها شاهد تصادفات بین راهی بودند و آمار بالای مرگ و میر جاده‌ای خصوصا در ایام تعطیل رو حتی صدا و سیما هم گاهی اعلام کرده و لابد عموم مردم از این واقعیت به خوبی مطلع‌اند! چرا؟ چرا سازمان استاندارد یا نهادهای مربوطه در امنیت راه و مسئولان وزارت صنایع یا مدیران و صاحبان صنایع خودروسازی یا کارمندان و کارکنان و کارگران و مهندسان و تکنیسین‌های شاغل در صنعت خودروی کشور طی تمام این سالها که پژوها دچار آتش سوزی شدند یا سمندها و پرایدها با کوچکترین تصادفات مانعی در برابر فوت سرنشینان خود نبودند هیچ واکنشی به این قضیه نداشتند؟ جز افزایش تولید؟ و مصرف کنندگان؟ خیل مصرف‌کنندگانی که روز به روز هم بر تعداد و بر اشتیاق‌شان افزوده شده؟
سئوال دوم ؟ چرا کوچکترین نقص فنی توی ماشین‌های تولید کنندگان بزرگ دنیا در سریعترین وقت ممکن واکنش سازنده مربوطه رو برمی‌انگیزه و با فراخوان و مرجوع شدن ماشین‌ها سعی در رفع نقص‌ها میشه؟ چرا مسئله امنیت اتومبیل براشون انقدر جدیه؟ به خاطر بازار؟ به خاطر قوانین و استاندارد؟ به خاطر نظارت جدی نهادهای دولتی بر کیفیت و ضریب امنیت خودروها؟ به خاطر ارزش قائل شدن برای جان انسان‌ها؟ بخاطر راضی نگه داشتن مصرف‌کننده‌های جهانی محصولاتشان؟ با وجدان بودن مدیران و صاحبان صنایع خودروی سازی و طراحان و مهندسان این شرکت‌ها و دلایل اخلاقی آنان؟ واقعا چرا؟
سئوال سوم؟ چه فرقی بین ما و اونهاست؟ از صاحبان و مدیران تا مصرف‌کنندگان؟

با پشتیبانی Blogger.